Op het opengestelde terrein van de voormalige Rijkswerf Willemsoord van de Koninklijke Marine staan verschillende bunkers van historische waarde als karakteristiek voorbeeld van schuilkelders (schuilplaatsen)voor werfpersoneel. Ze zijn gebouwd vlak voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Het zijn in de regio de laatst gebouwde bunkers van waarschijnlijk Nederlandse origine en derhalve zeer uniek qua typologie. Verder hebben de bunkers een emotionele waarde voor de oud-wervianen, die er schuilden tijdens de vele luchtaanvallen op de werf.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de Rijkswerf door de Duitsers aangemerkt als Widerstandsnest (W.N.) 107 M. Reichswerft, waarbij de M staat voor Marine. Dit onderdeel was belast met de bescherming van de werf. De Duitse commandant van de werf was K.Kapt.d.R. Georg Meinhardt. Tijdens de bezetting werden een aantal Luftschutz-bunkers gebouwd.

Dat dit noodzaak was bleek op 19 februari 1943 toen 38 personeels leden van de Rijkswerf om het leven kwamen.

De Marine-Stabsingenieur Ahlers maakte daarop bekend dat men zich bij luchtalarm niet meer mocht ophouden buiten of aan de ingang van de schuilkelders. Het Graanpakhuis mocht niet meer als schuilkelder gebruikt worden.

In 1946 werden door aannemer A. le Clerq uit Castricum 21 betonnen schuilkelder ontmanteld.

Om een verantwoorde afweging tussen sloop en behoud te kunnen maken, hebben B&W van Den Helder in 1997 opdracht gegeven aan Kamphuis, bureau voor bouwhistorie te Delft, tot een bouwhistorische verkenning.

Desondanks zijn bij  de herinrichting van het huidige terrein wederom een aantal schuilplaatsen afgebroken en is er één aan de buitenkant beschilderd.

In februari 1950 heeft het BRV heeft de Rijkswerf in twee gedeelten opgemeten, t.w.: