De Marineseezielbatterie Kijkduin bevond zich op het fort Kijkduin en werd eerst aangeduid als W.N. 117 en in 1943 als W.N.124 M.

De hoofdbewapening bestond uit  4 x 12 cm S.K. L/45 (h) D.L. (Duitse benaming) die opgesteld waren op de toenmalige voorgelegen Nederlandse batterij.

Het waren vier dubbelloops kanonnen van het kaliber 12,7 cm, welke in twee dubbel-lafetten aan de zeezijde van het fort stonden opgesteld.

Zij stonden in een open opstelling en de lopen konden afzonderlijk bewegen. Zij waren gebouwd in Rotterdam of Schiedam. Nadien werden zij bedekt met een ijzeren kap, waarin een kijk­sleuf waar doorheen gekeken kon worden met de op de kanonnen geplaatste verrekijkers.

In 1940 werd de batterij gebruikt  om Duitse artilleristen te laten wennen en leren omgaan met het buitgemaakt Nederlandse geschut.

In mei 1941 nam de Kriegmarine het W.N. over.

Het BRV-complex HH omvatte de navolgende bunkers:

Baupunkt 30

• 30/3732/Fl 246 Munitionsauffüllraum für schwere Flakbatterie (BRV GG 42), zichtbaar aanwezig

• Kabelschaltstelle (BRV HH 10), zichtbaar aanwezig

• kleine Tobruk (BRV HH 11), aanwezig

• kleine Tobruk (BRV ??), zichtbaar aanwezig

• grote Tobruk (BRV GG 40), zichtbaar aanwezig

V.l.n.r. Kustwachttoren, Nederlandse Stekelvarken (HH5), naoorlogs Marine Radiopeilstation, onbekend werk (HH3a) en Nederlandse Commandopost voor de batterij Vrede en Vrijheid (HH3)

De Koninklijke marine heeft de voormalige munitiebunker (BRV GG42) inwendig veranderd en gebruikt

het als radio-ontvangststation onder de naam "Esbjerg". Het is voor het eigen

berichtenverkeer op de korte golf. Hiervoor zijn boven op bunker ronde parabool-antennes

geplaatst.